چنان لعل دلبر بخندد صواعق

به خون سرشک اندران جسم ذائب

گران گشته بی باده صاف ساغر

بر آنسان که بی جان فرخنده قالب

چنان چشم عاشق بگرید سحائب

کند ابر هاطل ز تقطیر ژاله

زمن را چوگردون پر از نجم ثاقب