هرنفس ناخن کند از خون بدخواهان خضاب

خونفشان گردد چنان تیغت که گر تا روز حشر

خاک راکاوی نیابی هیچ جز لعل مذاب

خنجرت چون نوعروسان در شبستان خلق را

گر همه البرزکوه از آتش شمشیر تو

پیکرش گوگردسان فانی شود از التهاب

خسروا طبع کریمت کوه را ماند از آنک