خونفشان گردد چنان تیغت که گر تا روز حشر

باتنی چون آسمان و بارخی چون آفتاب

بر یکی توسن عیان بینند صد اسفندیار

در یکی جوشن نهان یابند صدافراسیاب

خاک راکاوی نیابی هیچ جز لعل مذاب

خنجرت چون نوعروسان در شبستان خلق را

هرنفس ناخن کند از خون بدخواهان خضاب