هم مرا بودی چو دیگر بندگانت فر و آب

من همانا قابل خدمت نبودم ورنه من

هم به قدر خویشتن بودم سزاوار خطاب

هم مرا بودی چو دیگر چاکران قدر و جاه

نه چو من یک تن ثناخوانت ازینسان در حضور

نه چو من یک کس دعاگویت ازینسان در غیاب

هم تو خود دانی که گر شمشیر رانندم به فرق