در خلوص صدق من نبود مجال ارتیاب

نه چو من یک تن ثناخوانت ازینسان در حضور

نه چو من یک کس دعاگویت ازینسان در غیاب

هم تو خود دانی که گر شمشیر رانندم به فرق

شعر من شعرا و نثرم نثره هرکاو منکر است

گو بگو بیتی که تا پیدا شود قشر از لباب

با چنان نثری مرا نبود نثاری از مهان