قند بود و شد مکرر اینت عذری ناصواب

تا قدومش گشت زیب فرش خاک از عرش پا ک

قدسیان را ذکر لب یالیتنی کنت تراب

گر قوافی شد مکرر غم مخور قاآنیا

تا ببالد از وصال دوست طالب چون نهال

تا بنالد از فراق یار عاشق چون رباب

هرکه یار او ببالد چون نهال از انبساط