گر قوافی شد مکرر غم مخور قاآنیا

دعوت جبریل بی عونش نگردد مستجاب

تا قدومش گشت زیب فرش خاک از عرش پا ک

قدسیان را ذکر لب یالیتنی کنت تراب

قند بود و شد مکرر اینت عذری ناصواب

تا ببالد از وصال دوست طالب چون نهال

تا بنالد از فراق یار عاشق چون رباب