رسد به گوشم من صار غایبا قدخاب

شود ز تربیت آفتاب شمشیرت

فضای عرصه پیکارکان لعل مذاب

شها ز بزم حضور تو تا شدم غایب

جدا ز خاک درت هرزمان خورم افسوس

به طرز پیر دل افسرده ز آرزوی شباب

کفی شهیدا بالله که من به هستی خویش