به طرز پیر دل افسرده ز آرزوی شباب

شها ز بزم حضور تو تا شدم غایب

رسد به گوشم من صار غایبا قدخاب

جدا ز خاک درت هرزمان خورم افسوس

کفی شهیدا بالله که من به هستی خویش

نه لایقم به خطاب و نه در خورم به عتاب

بلی گزیر جز این نی که طفل بگریزد