کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 17

روان گوسپند از وی بنالید

شاعرسعدی

اثرحکایت شماره ۳۱ - از صحبت یاران دمشقم ملالتی پدید آمده بود سر در بیابان قدس نهادم و با حیوانات انس گرفتم تا وقتی که اسیر فرنگ شدم و در خندق طرابلس با جهودانم به کار گل بداشتند یکی از روسای حلب که سابقه ای میان ما بود گذر کرد و بشناخت و گفت ای فلان این چه حالتست گفتم چه گویم....

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

14
شنیدم گوسپندی را بزرگی
#
15
رهانید از دهان و دست گرگی
#
16
شبانگه کارد در حلقش بمالید
#
17
روان گوسپند از وی بنالید
انتخاب‌شده
18
که از چنگال گرگم در ربودی
#
19
چو دیدم عاقبت خود گرگ بودی
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 17 از «حکایت شماره ۳۱ - از صحبت یاران دمشقم ملالتی پدید آمده بود سر در بیابان قدس نهادم و با حیوانات انس گرفتم تا وقتی که اسیر فرنگ شدم و در خندق طرابلس با جهودانم به کار گل بداشتند یکی از روسای حلب که سابقه ای میان ما بود گذر کرد و بشناخت و گفت ای فلان این چه حالتست گفتم چه گویم....» است.