نه چندان که از ضعف ، جانت برآید

یکی از حکما پسر را نهی همی کرد از بسیار خوردن که سیری مردم را رنجور کند گفت ای پدر گرسنگی خلق را بکشد نشنیده ای که ظریفان گفته اند به سیری مردن به که گرسنگی بردن.

گفت اندازه نگهدار، کلوا و اشربوا و لا تسرفوا

نه چندان بخور کز دهانت بر آید

با آن که در وجود طعامست عیش نفس

رنچ آورد طعام که بیش از قدر بود

گر گل شکر خوری به تکلف زیان کند