کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 8

ور نان خشک دیر خوری گل شکر بود

شاعرسعدی

اثرحکایت شماره ۷ - یکی از حکما پسر را نهی همی کرد از بسیار خوردن که سیری مردم را رنجور کند گفت ای پدر گرسنگی خلق را بکشد نشنیده ای که ظریفان گفته اند به سیری مردن به که گرسنگی بردن....

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

5
با آن که در وجود طعامست عیش نفس
#
6
رنچ آورد طعام که بیش از قدر بود
#
7
گر گل شکر خوری به تکلف زیان کند
#
8
ور نان خشک دیر خوری گل شکر بود
انتخاب‌شده
9
معده چو کج گشت و شکم درد خاست
#
10
سود ندارد همه اسباب راست
#
11
رنجوری را گفتند دلت چه خواهد گفت آنکه دلم چیزی نخواهد
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 8 از «حکایت شماره ۷ - یکی از حکما پسر را نهی همی کرد از بسیار خوردن که سیری مردم را رنجور کند گفت ای پدر گرسنگی خلق را بکشد نشنیده ای که ظریفان گفته اند به سیری مردن به که گرسنگی بردن....» است.