کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 11

ورنه بروم بر آستانش میرم

شاعرسعدی

اثرحکایت شماره ۴ - یکی را دل از دست رفته بود و ترک جان کرده و مطمح نظرش جایی خطرناک و مظنه هلاک نه لقمه ای که مصور شدی که به کام آید یا مرغی که به دام افتد. باری به نصیحتش گفتند: ازین خیال محال تجنب کن که خلقی هم بدین هوس که تو داری اسیرند و پای در زنجیر....

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

8
گر نشاید به دوست ره بردن
#
9
شرط یاری است در طلب مردن
#
10
گر دست رسد که آستینش گیرم
#
11
ورنه بروم بر آستانش میرم
انتخاب‌شده
12
متعلقان را که نظر در کار او بود و شفقت به روزگار او، پندش دادند و بندش نهادند و سودی نکرد.
#
13
آن شنیدی که شاهدی به نهفت
#
14
با دل از دست رفته ای می گفت
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 11 از «حکایت شماره ۴ - یکی را دل از دست رفته بود و ترک جان کرده و مطمح نظرش جایی خطرناک و مظنه هلاک نه لقمه ای که مصور شدی که به کام آید یا مرغی که به دام افتد. باری به نصیحتش گفتند: ازین خیال محال تجنب کن که خلقی هم بدین هوس که تو داری اسیرند و پای در زنجیر....» است.