کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 7

آه و دریغ آن زمن دل فروز

شاعرسعدی

اثرحکایت شماره ۵ - جوانی چست لطیف خندان شیرین زبان در حلقه عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم. روزگاری برآمد که اتفاق ملاقات نیوفتاد، بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزندان خاسته و بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمرده. پرسیدمش چه گونه ای و چه حالتست؟ گفت تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم....

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

4
طرب نوجوان ز پیر مجوی
#
5
که دگر ناید آب رفته به جوی
#
6
دور جوانی به شد از دست من
#
7
آه و دریغ آن زمن دل فروز
انتخاب‌شده
8
پیر زنی موی سیه کرده بود
#
9
گفتم ای مامک دیرینه روز
#
10
موی به تلبیس سیه کرده گیر
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 7 از «حکایت شماره ۵ - جوانی چست لطیف خندان شیرین زبان در حلقه عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم. روزگاری برآمد که اتفاق ملاقات نیوفتاد، بعد از آن دیدمش زن خواسته و فرزندان خاسته و بیخ نشاطش بریده و گل هوس پژمرده. پرسیدمش چه گونه ای و چه حالتست؟ گفت تا کودکان بیاوردم دگر کودکی نکردم....» است.