به قدر جانکنی از عمر بهره ای داربم

نگه چو آینه ام در شکنج فولادست

به عالمی که تظلم وسیله ضعفاست

اگر به ناله نیرزیم سخت بیدادست

شرار تیشه چراغ امید فرهادست

به درد حسرت دیدار مرده ایم و هنوز

نفس در آیه دنباله ذتر فریادست