زسنگ جوش شرر بین و ناله خرمن کن

فروغ شمع تو بیرون محفل افتادست

به غیر نفی چه اثبات می توان کردن

طلسم هستی ما سخت باطل افتادست

که زیر خاک هم آتش به حاصل افتادست

تبسم که به خون بهار تیغ کشید

که خنده بر لب گل نیم بسمل افتادست