که زیر خاک هم آتش به حاصل افتادست

به غیر نفی چه اثبات می توان کردن

طلسم هستی ما سخت باطل افتادست

زسنگ جوش شرر بین و ناله خرمن کن

تبسم که به خون بهار تیغ کشید

که خنده بر لب گل نیم بسمل افتادست

نه نقش پاست که در وادی طلب پیداست