که خنده بر لب گل نیم بسمل افتادست

زسنگ جوش شرر بین و ناله خرمن کن

که زیر خاک هم آتش به حاصل افتادست

تبسم که به خون بهار تیغ کشید

نه نقش پاست که در وادی طلب پیداست

ز کاروان جرسی چند بیدل افتادست