ازین قیامت توفان نفس مگوی و مپرس

که همچو شمع سر ازپا مقدم افتادست

جهان تلاش لگدکوب یکدگر داره

چو سبحه قافله ها درپی هم افتادست

کجاست آدمی ، آتش به عالم افتادست

مباد زان لب خامش سوال بوسه کنی

غرور تیغ تغافل تنک دم افتادست