کجاست آدمی ، آتش به عالم افتادست

جهان تلاش لگدکوب یکدگر داره

چو سبحه قافله ها درپی هم افتادست

ازین قیامت توفان نفس مگوی و مپرس

مباد زان لب خامش سوال بوسه کنی

غرور تیغ تغافل تنک دم افتادست

فناست آنچه ز علم و عیان به جلوه رسید