که عمرهاست نگاه تو بر من افتادست

چو غنچه محرم زانوی دل شو و دریاب

که در طلسم گریبان چه دامن افتادست

چرا جنون نکند فطرت از تصور من

به غیر سوختن از عشق نیست جان بردن

بت آتشی به قفای برهمن افتادست

صدای کوه به این نغمه گوش می مالد