چو ناقه گر همه بربندی اش جرس به دو دست

دو برگ گل ز سراپای من جنون دارد

کشیده ام سوی خود دامنت ز بس به دو دست

به گوش دل نتوان زد نوای ساز رحیل

هوس نمی برد از خلق ننگ عریانی

تو هم بپوش دمی چند پیش وپس به دو دست

به دستگاه جهان غرورپا زده گیر