وقت آیینه خوش که بیخبر ست

فال راحت مزن کزین کف خاک

هرچه آسوده تر، فسرد ه تر ست

دلخراشی ست غرض جوهر هوش

شوق واماندگی نصیبت مباد

دل افسرده ناله دگرست

بی تو چندان گر یستم که چو ابر