دل افسرده ناله دگرست

دلخراشی ست غرض جوهر هوش

وقت آیینه خوش که بیخبر ست

شوق واماندگی نصیبت مباد

بی تو چندان گر یستم که چو ابر

سایه من سواد چشم ترست

از هجوم بهار ابله ام