آشیان رنگ اگر بی پرده گردد ساغرست

بعد مرگ، اجزای ما، توفانی موج هواست

تا نپنداری که ما را خاک گشتن لنگرست

عشرت آهنگی ز بزم میکشان غافل مباش

خاک اگر باشم به راهت جوهر آیینه ام

ور همه آیینه گردم بی تو خاکم بر سرست

بسکه شد خشک ازتب گرم محبت پیکرم