زبان دود به اسرار شعله غمازست

فریب عجز مخور ازپر شکسته رنگ

که درگرفتن پرواز چنگل بازست

ز پیچ و تاب نفس سوز دل توان دانست

ندانم این همه حرف جنون که می کوبد

که گوش حلقه زنجیر ما پر آوازست

توان ز بیخودی ام کرد سیر عالم حسن