ز جا نرفته جنون هزار قافله ایم

زبان ببند که افسار این خران بازست

درین هوسکده غافل ز فیض یاس مباش

دری که بر رخ ما بسته شد همان بازست

جرس بنال که بر ما ره فغان بازست

به جاده های نفس فرصت اقامت عمر

همان تامل شاگرد ریسمان بازست