اشک هرجا بنگری آب است ، اینجا آتشست

دل به یاد پرتو حسنت سراپا آتشست

از حضور آفتاب آیینه ما آتشست

پیکر ما همچو شمع ازگریه شادی گداخت

تا نفس باقی ست عمر از پیچ وتاب آسوده نیست

می تپد برخویشتن تا خار و خس با آتشست

گرمی هنگامه آفاق موقوف تب است