عشق می آید برون گر واشکافی سینه ام

می تپد برخویشتن تا خار و خس با آتشست

گرمی هنگامه آفاق موقوف تب است

روز اگر خورشید باشد شمع شبها آتشست

چون طلسم سنگ نام این معما آتشست

بی ادب از سوز اشک عاجزان نتوان گذشت

آبله در پا اگر بشکست صحرا آتشست