همچو رنگ این می برون از خلوت مینا نشست

هر که را سررشته وضع حیا باشد به دست

می تواند چون نگه در دیده بینا نشست

شعله شوقت نشد پنهان به فانوس خیال

سعی پرواز فنا را، اعتبار دیگر است

رفت گرد ما به جایی کز فلک بالا نشست

تیره باطن را چه سود از صحبت روشندلان