رفت گرد ما به جایی کز فلک بالا نشست

شعله شوقت نشد پنهان به فانوس خیال

همچو رنگ این می برون از خلوت مینا نشست

سعی پرواز فنا را، اعتبار دیگر است

تیره باطن را چه سود از صحبت روشندلان

صاف نبود زنگ با آیینه گر یک جا نشست

ننگ وضع هم بساطیهای مجنون برنداشت