سینه چاکان را نفس بر لب رساندن مشکلست

پنبه داغ مرا با حرف راحت کار نیست

گر بیاض من خطی پیدا کند درد دلست

آب می گردد ز شبنم صبح تا دم می زند

صدق کیشان را فلک در خاک بنشاند چو تیر

سرو این گلشن به جرم راستی پا در گلست

هیچکس افسرده زندان جمعیت مباد