گر بیاض من خطی پیدا کند درد دلست

بر سبکباران گرانان را بود سبقت محال

هر قدم زبن کاروان بانگ جرس در منزلست

پنبه داغ مرا با حرف راحت کار نیست

آب می گردد ز شبنم صبح تا دم می زند

سینه چاکان را نفس بر لب رساندن مشکلست

صدق کیشان را فلک در خاک بنشاند چو تیر