بر سبکباران گرانان را بود سبقت محال

پنجه رنگین چوگل تا غنچه می سازی دلست

در ره تسلیم ، پر بی خانمان افتاده ایم

بر سر ما سایه ای گر هست ، دست قاتلست

هر قدم زبن کاروان بانگ جرس در منزلست

پنبه داغ مرا با حرف راحت کار نیست

گر بیاض من خطی پیدا کند درد دلست