درلبش حرف وفا بیرون طبع غنچه بوست

از میانش مو به موی ناتوانان جستجوست

از دهانش تا دهان ذره محوگفتگوست

در دلش میل جفا نقش است بر لوح نگین

خلق گردان یک سرتسلیم ، کو فقر و چه جاه

موچوبالد پشم باشد پشم چون بالید موست

خواه دا غ حیرت خود، خواه محو رنگ غیر