در عبادتگاه ما کانجا هوس را بار نیست

چون رگ یاقوت اینجا ریشه درخون نموست

بی فنا نتوان به کنه معنی اشیا رسید

آینه گر خاک کردد با دو عالم روبروست

نقش خویش از لوح هستی گر توان شستن وضوست

خار و خس را اعتباری نیست غیر از سوختن

آبروی مزرع ما برق استغنای اوست