نقش خویش از لوح هستی گر توان شستن وضوست

بی فنا نتوان به کنه معنی اشیا رسید

آینه گر خاک کردد با دو عالم روبروست

در عبادتگاه ما کانجا هوس را بار نیست

خار و خس را اعتباری نیست غیر از سوختن

آبروی مزرع ما برق استغنای اوست

غفلت ما پرده دار عیب بینایی خوشست