قصور فطرت ما بیش فهمی کم اوست

غزال امن که الفت خیال مبهم است

به هرکجا نفسی گرد می کند رم اوست

امل کجاست گر از فرصت آگهی باشد

حساب ملک بقا، با فنا نیاید راست

به عالمی که غبار تو نیست عالم اوست

ز فیض ظاهر امکان سراغ امن مخواه