ز فیض ظاهر امکان سراغ امن مخواه

قصور فطرت ما بیش فهمی کم اوست

حساب ملک بقا، با فنا نیاید راست

به عالمی که غبار تو نیست عالم اوست

که صبح عافیت خلق رفته دم اوست

درین بساط جنون شوکتان عریانی

شکسته اند کلاهی که آسمان خم اوست