درین بساط جنون شوکتان عریانی

به عالمی که غبار تو نیست عالم اوست

ز فیض ظاهر امکان سراغ امن مخواه

که صبح عافیت خلق رفته دم اوست

شکسته اند کلاهی که آسمان خم اوست

غرور راست نیاید به قامت پیری

شکستگی ست نگینی که باب خاتم اوست