ای بی خبر ز صافدلان احتراز چیست

گر برق ناله نیست نگه شمع راه اوست

اقبال خاکسار محبت ز بس رساست

گرد شکسته نیز درتن ره کلاه اوست

زنگی ست آنکه آینه روز سیاه اوست

تا راه عافیت سپری ، مشق عجزکن

آتش همان شکستن رنگش پناه اوست