تا قیامت حسرت دیدار باید چید و بس

بی طنابی خیمه ما ناکجا برداشته ست

در ازل آیینه شرم دویی در پیش داشت

مصلحت بینی که ما را جز به ما نگماشته ست

چشم مخموری دربن وس برانه نرگس کاشته ست

سرنوشت خویش تا خواندم عرقها کرد گل

این خط موهوم یکسر نقطه شک داشته ست