چشم مخموری دربن وس برانه نرگس کاشته ست

در ازل آیینه شرم دویی در پیش داشت

مصلحت بینی که ما را جز به ما نگماشته ست

تا قیامت حسرت دیدار باید چید و بس

سرنوشت خویش تا خواندم عرقها کرد گل

این خط موهوم یکسر نقطه شک داشته ست

قطره ای بودم .ولی از جسم خاکی بسته ام