این خط موهوم یکسر نقطه شک داشته ست

تا قیامت حسرت دیدار باید چید و بس

چشم مخموری دربن وس برانه نرگس کاشته ست

سرنوشت خویش تا خواندم عرقها کرد گل

قطره ای بودم .ولی از جسم خاکی بسته ام

فرصت عمر اینقدر بر من غبار انباشته ست

باد یکسر شکل عنقا خاک تصویر عدم