فرصت عمر اینقدر بر من غبار انباشته ست

سرنوشت خویش تا خواندم عرقها کرد گل

این خط موهوم یکسر نقطه شک داشته ست

قطره ای بودم .ولی از جسم خاکی بسته ام

باد یکسر شکل عنقا خاک تصویر عدم

طرفه تر این کادمی خود را کسی پنداشته ست

ریشه واری در طلب مژگان سر از پا برنداشت