ریشه واری در طلب مژگان سر از پا برنداشت

فرصت عمر اینقدر بر من غبار انباشته ست

باد یکسر شکل عنقا خاک تصویر عدم

طرفه تر این کادمی خود را کسی پنداشته ست

عشق ما را در زمین شرم مطلب کاشته ست

جز به صحرای عدم بیدل کجا گنجد کسی

تنگی این عرصه در دل جای دل نگذاشته ست