ازگریبان آنکه سر برداشت گردن داشته ست

کاروان عمر را یک نقش پا دنباله نیست

شوخی رفتار ما، بی رشته سوزن داشته ست

چیست مغروری ز فکرخویش غافل زبستن

جا ن کنی در عجز و طاقت ناگزیر آدمی ست

از نگین تا قبر، این فرهادکندن داشته ست

همت عیش و الم بر دل مبندید از ثبات