تا صبح قیامت همه دم شرم دو موییست

پیداست که تا چندکند ناز طراوت

این برگ و بر و نشو و نمای تو کدوییست

زبن روزوشبی چند چه پیری چه جوانی

غافل مشو از ساز عبارات و اشارات

هنگامه زیر و بم ما، هایی و هوییست

جز سیر عدم نیست تماشاگه هستی