دست هوس ازخویش نشستن چه جنون بود

بر قرب مکن نازکه اینها همه اوییست

خشکی نکند ریشه به گلزار محبت

هرسبزه که دیدیم چومژگان لب جوییست

تا خاک تو بر باد نرفته ست وضوییست

هرچند عبارت همه اعجاز فروشد

تا لب به خموشی ندهی بیهده گوییست