هرسبزه که دیدیم چومژگان لب جوییست

جز سیر عدم نیست تماشاگه هستی

بر قرب مکن نازکه اینها همه اوییست

خشکی نکند ریشه به گلزار محبت

دست هوس ازخویش نشستن چه جنون بود

تا خاک تو بر باد نرفته ست وضوییست

هرچند عبارت همه اعجاز فروشد